ভাৱৰ উকমুকনি। Assamese poem by Deepika Das

কিমান যে আকুলতা 

গোপন নিবিৰ এই নীৰৱতা 

জীৱন যুজঁত হাৰি হাৰি 

পুনৰ আইৰ কোলাত 

প্ৰশান্তিৰ নিশ্বাস 

এটি যেন সদ্যজাত শিশু

বিশাল গগনত উৰি উৰি

গঞা চিলনীৰ পাখিত যেন

ওলমি ৰয় 

আবেলিৰ ৰান্ধনী বেলি 

গৰুবাটৰ ধূলি উৰুৱাই 

ঘৰমুৱা হ'ল হালোৱা গৰু 

পিছে পিছে ৰংমন দাইটি 

বুকুত এবোজা কৃষিজীৱিৰ 

ক্লান্তিৰ ভাৰ

বানে ধোৱা পথাৰখনি যেন

উৰুঙা হৈ ৰ'ল

নিৰবধি জলধিৰ পাৰৰ 

কঁহুৱাৰ চিকমিকনি 

সংগোপনে বিয়পে 

বতাহৰ গুণ-গুণনি

হেমন্তৰ পক্ষাঘাটত 

ওলমি ৰোৱা 

নিয়ৰৰ টোপালৰ 

অস্থিৰ স্থিতি

তাতেই যেন বিয়পি ৰয়

ফাগুনৰ মধুৰতা খিনি।

This is an original Assamese poem written by Assamese poet Deepika Das.

সংগ্ৰাম আৰু ক্লান্তিৰ মাজতো প্ৰকৃতি আৰু স্মৃতিয়ে মানুহক প্ৰশান্তি আৰু নতুন আশাৰ বতৰা দিয়ে।

📖 অলপ বিশ্লেষণ:

“পুনৰ আইৰ কোলাত প্ৰশান্তিৰ নিশ্বাস” — জীৱনৰ যুঁজত পৰাজয়ৰ পিছতো মাতৃস্নেহে আশ্ৰয় আৰু শান্তি দিয়ে।

“গঞা চিলনী”, “আবেলিৰ ৰান্ধনী বেলি”, “হালোৱা গৰু” — গ্ৰাম্য জীৱনৰ সজীৱ দৃশ্য।

“কৃষিজীৱিৰ ক্লান্তিৰ ভাৰ” — মাটিৰ লগত জড়িত মানুহৰ নিঃশব্দ সংগ্ৰাম।

“হেমন্তৰ পক্ষাঘাট” আৰু “ফাগুনৰ মধুৰতা” — সময়ৰ পৰিবর্তনৰ মাজতো জীৱনত আশাৰ উপস্থিতি।

এই কবিতাত এটা নীৰৱ বেদনা আছে, কিন্তু তাৰ ভিতৰতেই লুকাই আছে পুনৰ জীৱনৰ স্পন্দন। 🌿