নিশাৰ জোনাকী। Asaamese poem by Deepika Das

নিশাৰ বুকুত নামি আহে

নীৰৱতাৰ মিঠা ছাঁ,

তাতে জোনাকীয়ে জ্বলাই তোলে

সপোনৰ সৰু সৰু দীপ।

অন্ধকাৰৰ আঁচল ফালি

চিকমিকায় আশাৰ ৰেখা,

নিঃশব্দে কৈ যায় কাণে কাণে—

“অন্ধকাৰেই শেষ নহয় পথৰ লেখাঁ।”

জোনাকীৰ পোহৰত সাজে

ভাঙি যোৱা মনৰ ঘৰ,

ক্ষুদ্ৰ দীপৰেই জ্বলে কেতিয়াবা

বৃহৎ জীৱনৰ অৰ্থ।

নিশাৰ বুকুত জোনাকীৰ 

এটি মৃদু প্ৰতিজ্ঞা—

আন্ধাৰৰ মাজতো জন্ম লয়

পোহৰৰ অকথ্য ভাষা।

This is an original Assamese poem by Deepika Das